رأی دادن یک امتیاز وحقوق فردی و اجتماعی است که با توجه به شرایط و چگونگی کاربرد آن همیشه میتواند نتایج مطلوبی را باعث شود. عادت به رأی دادن باید یک وظیفه ملی گمارده شود تا باعث بر تدوین وتشکل پایه وستون های لازمه دمکراسی شود. در آمد ونتیجه تحریم انتخاباتی همیشه به نفع نیرو های مخالف و مقابل است.

دست راستی ها و اصولگرایان مذهبی در ایران کوچکترین اهمیتی به نظر جهانی و به شرکت ملت در انتخابات نمیدهند. هر حرکتی که به نفع تمامیت حضور بدون شرط آنها باشد، توجیه، ترویج واز آن استقبال میکنند. چه قانونی و چه غیر قانونی ، به مانند تحریم انتخابات و یا فعالیت غیر قانونی شورای نگهبان ورد کاندید های منتخب ملت.

نتیجه هرگونه استراتژی که بطور ملی سعی بر اشاعه آن میشود باید برسی شود. این استراتژی باید بجز یک فریاد و اعلام نارضایتی محصول قابل لمس داشته باشد، پسرفت را باعث نشود و به یک عنصر تحول زا و پیشرو تبدیل شود.

آنها که با کوته نظری تحریم انتخاباتی را ترویج میدهند وظیفه دارند محصول آن را پیشبینی کنند و امکاناتی را که برای دگرگونی ممکن میسازد نشان دهند ویا راه حل های دیگری ارئه دهند. تحریم انتخاباتی حذف ابزاری ایست که دردست اراده فرد و ملت است، تحریم باعث بر عقب افتادگی دینامیک تعقیر و تحول و بانی مصیبت هائی مانند حکومت آقای احمدی نژاد میشود.

دولتی متعادل تر، که باعث بر حکومت قانون شود، رفاه اقتصادی و افزایش آزادی بیان و قلم را در برنامه های اصلاحی خود داشته باشد. بستر متناسب تر و آرام تری خواهد بود، و زمینه مساعدی را برای تحول باعث میکند.تفاوت ندارد بدنبال چه آرمان و اهدافی هستید، تعلقات به کدام جبهه و روش سیاسی دارید، هیچ ابزار اجتماعی و سیاسی به مانند رأی دادن امکانات بسیج اکثریت غیر فعال را ممکن نمی سازد.